Vroeg in de ochtend zitten we op een speedboat die vanuit Bunaken het ruime sop kiest. Arjan houd alles links van de boot in de gaten, de Indonesiër Maxi zoekt voorop de boot en ik tuur aan de rechterkant de verte in. Vandaag gaan we dolfijnen zien, hopen we…

De twee motoren bulderen te hard om te overleggen. Na drie uur zetten we koers naar de snorkelplaats. “Sorry guys, no dolphins today” zegt Maxi, terwijl hij zijn overgaande mobieltje opneemt. “Di mana? Di mana” (Waar? Waar?) roept hij. Met motoren op volle kracht racen we naar de andere kant van het eiland. De broer van Maxi heeft dolfijnen gespot. Eenmaal bij zijn boot aangekomen zien we overal dolfijnen. Een aantal keer blijft een groepje dolfijnen voor onze boeg meezwemmen wat een super mooi gezicht is. Deel één van de trip is geslaagd!

Shirt uit, flippers en snorkelset aan en het water in. In een korte tijd waanden we ons in een andere wereld. Het koraal is mooi, kleurrijk en divers. Vissen zijn er in alle kleuren te vinden. Het koraal eindigt bij een gigantische afgrond. We hebben tot zo’n vijftien meter diep gedoken. Na enig zoeken hebben we Nemo, verstopt tussen het koraal, gespot! Even verderop waren ook zijn broertjes aanwezig. Mission accomplished!

Indonesië bunaken, koraal, nemo, snorkelen, sulawesi

‘S middags zou de pas gehuurde snorkeluitrusting ons toegang geven tot de rijke onderwaterwereld van Bunaken, althans dat dachten we. Het water is met eb te ondiep om te kunnen snorkelen: wachten dus. Enkele uren later keken we hoopvol richting strand, eindelijk was het water hoog genoeg. Terwijl Arjan de snorkel en flippers opzicht vroeg ik me af wat het plotselinge gekletter op het dak was. Regen? Ja dus, ook op een tropisch eiland kan het plotseling met bakken uit de lucht komen vallen. Onder het mom van “nat worden we toch wel” besloten we alsnog het strand op te zoeken. Echt mooi koraal hebben we nog niet gevonden, morgen beter?

Uncategorized bunaken, koraal, snorkelen, sulawesi

Lion Air, gebanned door de EU en staat zelfs bij Indonesïers bekend om de vele ongelukken. Beetje gerustgesteld doordat we met een gloednieuwe 737-900ER gaan vliegen stappen we in voor een vier uur durende vlucht naar Sulawesi. De slogan “We make people die”, ik bedoel “fly” stelt ons gerust. Op de stewardessen is in ieder geval niet bezuinigd en de vlucht verloopt verder helemaal goed.

Een public boat brengt ons om half twaalf al richting Bunaken, het eiland waar we de komende vijf dagen vakantie houden. De koffer hooghoudend waden we het laatste stuk richting het strand. Eenmaal bij Lorenzo (resort met cottages) komt een oude vrouw naar ons. “No room! No Room!” Aan iemand die wel Engels kan leggen we uit dat we gereserveerd hadden. Veel verschil maakt het niet, alles zit vol. Gelukkig vonden we al snel een beter huisje die nog goedkoper was. Bunaken Beach Resort, onthoudt die naam ;).

Indonesië bunaken, lion air, manado, sulawesi