Dan rijd je er toch omheen?

Na alweer een maand Indonesië wordt het tijd om de balans op te maken. Ondanks al mijn investeringen is Indonesië nog altijd een ontwikkelingsland. De huizen zijn krakkemikkig. In mijn kamer heeft het toilet het al meerdere malen begeven en vindt regenwater zonder al te veel problemen de vloer van mijn badkamer. Naar Westerse maatstaven kan je hier echter voor een habbekrats alles laten repareren.

Ook wegen zijn niet te vergelijken met die van Nederland. Gaten waar een SUV langzaam over heen moeten rijden zijn eerder regel dan uitzondering. Is dat erg? In Nederland krijgt de overheid al schadeclaims als steentjes op de weg een kras hebben veroorzaakt op de leaseauto. Hier rijdt men gewoon even rustig. Armoede, slechte voorzieningen en kraanwater waar alle soorten tyfus zich hebben gevestigd. Toch heb ik in deze hele maand niemand (!) hierover horen klagen.

Toen nog geen jaar geleden een stroomstoring een half uur een wijk in Amsterdam platlegde was het nieuwsitem nummer één op het journaal. Mensen vroegen zich af wie de kosten van bedorven voedsel moesten gaan betalen. Hier valt vaak een paar keer per dag even de stroom uit. Op werk starten ze dan hun computer opnieuw op en beginnen ze weer bij het punt waar ze voor het laatst hebben opgeslagen. Om de lol erin te houden noemen ze het ‘mati lampu’ oftewel ‘dode lamp’. Duurt de stroomstoring langer dan ligt Monopoly klaar.

Er zijn echter dingen die net met relativeren op te lossen zijn. Parasieten en bacteriën bijvoorbeeld. Kip op een warmhoudplaat kopen is dan ook een afrader. Natuurlijk niet voor onze held Arjan, die zijn missie moest bekopen met anti-diarree tabletten. Die tabletten werken echter zo goed dat ik een week later tegenover een doktor zat. Gelukkig wou Remko en zijn vrouw mij op taalgebied assisteren. De arts heeft mij pillen voorgeschreven waarmee ik Laks kon gaan eren. Om ook de Indonesische spirit in ere te houden moet ik ook dit positief zien: het is namelijk erg goed voor je afweersysteem. Maar waar zijn de heeft-u-ook-last-van-uw-stoelgang producten als je ze nodig hebt?

Indonesië badkamer, Indonesië, weg, ziek

Bapak dan ibu. mas dan mbak (damens en heren, jongens en meisjes), proclamatie! Na twee weken wachten is het eindelijk zover: foto’s! En dan geen foto’s van een vleugeltip of een prachtig plaza. Geen foto’s van een lekkage achter het toilet en ook geen plaatjes van een winkelcentrum. Stap met mij de wereld in van de personen achter de stage.

De eerste foto is gemaakt in Solaria, het restaurant waar het eerste stukje chili mijn mond trof (en ook de laatste voorlopig). Mas Radyan, de enige full-time programmeur van Dotus, siert de linkerkant van de foto. Achter mij staat mbak Ari, die afspraken maakt, nieuwsbrieven schrijft en nog veel meer. Mbak Lala is de ‘girl in black’ en tevens de contentmanager van verschillende Dotus sites. Op het volgende plaatje zie je links mbak Atik, beheerster van Roda Dua (ook een website) samen met een vriendin van mbak Ari (volgens mij). Deze, en de volgende drie foto’s, zijn gemaakt in plaza Gran Indonesia.

Natuurlijk konden de foto’s van mijn verjaardag niet ontbreken. Het shirt dat ik draag heb ik van mbak Atik gekregen. Een leuk Indonesisch shirt met de plaats erop waar mas Radyan heeft gewoond. Op de foto’s staan twee nieuwe gezichten: Remko en mbak Titin, respectievelijk de baas en de werkster. Remko begeleidt Chris en ik met het project en Mbak titin maakt elke dag een heerlijk Indonesisch middagmaal. De laatste foto is een groepsfoto waar iedereen behalve mas Radyan op staat.

Deze post is mede mogelijk gemaakt door mbak Atik, die zo vriendelijk was de foto’s te sturen :-).

Indonesië, Stage ari, atik, chris, foto, gran indonesia, lala, radyan, remko, solaria

Selamat pagi,

Nama saya Arjan. Hobi saya main trombone. Dari saya di Belanda. Saya berumur dua puluh tahun. Oftewel: deze bule gila (gekke blanke) is begonnen met lessen Indonesisch! Er staat: “Goedemorgen. Ik heet Arjan. Mijn hobby is trombone spelen. Ik kom uit Nederland. Ik ben twintig jaar oud”. Dit is wat we geleerd hebben tijdens de introductie met mbak Neneng, onze lerares. Zij gaf op verschillende Indonesische universiteiten Engels. We hebben afgesproken twee keer in de week lessen te nemen.

Tijdens de eerste echte les hebben we veel voorkomende situaties in het restaurant en de taxi/angkot besproken. Voorbeeldje: voor een klein stukje in de angkot is het gebruikelijk maximaal 2000 RP te geven. Geef je meer omdat je niet kleiner hebt dan weten de chauffeurs niet hoe gauw ze weg kunnen komen. Les 1: blijf altijd in de angkot totdat je je geld hebt. “Saya minta tolong tiga ribu?” oftewel “Zou ik alstublieft 3000 terug mogen?” zou de rest moeten doen. Althans, dat dachten we. Zelfs nu proberen de angkotbestuurders je tevreden te stellen met minder. Een veel gebruikte techniek is het doen alsof ze je niet kunnen snappen. Soms heeft de chauffer het overige wisselgeld al wel in z’n hand, voor het geval dat de “bule” niet te overtuigen is. En dat zijn we uit principe niet…

Sampai jumpa lagi (tot ziens),

Arjan

Indonesië angkot, bahasa indonesia, language, lesson

Op verzoek heb ik een aantal plaatjes bij mijn posts gezet. Een plaatje zegt meer dan duizend woorden, wat betekend dat ik het nu kort kan houden. Dat komt goed uit, want veel is er nog niet te vertellen over de stageopdracht. De dag voordat we zouden beginnen is de opdracht namelijk gewijzigd. We moeten nu in twee weken een nieuwe website bouwen die de huidige website van de opdrachtgever kan vervangen. Er staat veel op het spel terwijl de opdracht nog niet ondertekend is.

Pluspunten van de opdracht zijn dat ik samen kan werken met Chris, dat er voldoende uitdaging in zit en dat we een grote en professionele  opdrachtgever krijgen. Als het doorgaat. Ik houd jullie op de hoogte!

Indonesië, Stage opdracht, Stage

Lekker is dat!

Afgelopen zondag zijn Chris en ik naar de bioscoop gegaan. Met de angkot zijn we naar Plaza Pondok Gede gegaan, waar we de eerste de beste taxi instappen. Ondanks dat de taxichauffeur de bioscoop niet kende, wilde hij ons er maar al te graag naar toe brengen. We bedankten voor de vriendelijkheid en vonden al snel een andere taxi. Ondanks de drukte op de weg kwamen liepen we, een paar minuten voor tijd, de zaal in. De film, The Curious Case of Benjamin Button, was even mooi als de bioscoop zelf. Luxe stoelen, veel beenruimte en een scherm waar je U tegen zegt! De taxirit terug gaat wat soepeler. Om half twee ’s nachts worden we netjes voor onze deur afgezet. Toen ik de deur open deed, merkte ik gelijk dat er iets niet klopte. Een hard sissend geluid gaf aan dat er water uit een leiding werd gepompt. Regelrecht het afvoerputje in, dat dan weer wel. Dankzij mijn jaren lange ervaring bij de padvinders (nee hoor…) kon ik het lek met twee plastic zakjes en een elastiek provisorisch dichten. Slechts om de tijd vond een druppeltje de weg naar de uitgang: een resultaat waar ik mee kan leven.

Natuurlijk van deze ‘benarde situatie’ een prachtige foto

Indonesië bioscoop, lek, wc

Nederlanders. Eens per maand zijn ze in grote getallen live te bewonderen in hartje Jakarta. Ze bezoeken vage barretjes en luisteren naar de naam “The Bricklayers”. Allen zijn expats, oftewel buitenlanders die voor lange tijd in Indonesië wonen. Door onze baas Remko zijn Chris en ik uitgenodigd om een keer mee te gaan.

Het deed me denken aan een sketch van Harrie Jekkers over Nederlanders die in het buitenland wonen. “Dan staan daar hutje mutje alle Nederlanders die er te vinden zijn achteruit de 24 coupletten van het Wilhelmus te karaoken. Ondertussen staan ze haring te vreten. En maar geiten over Nederland!” De haring is hier ingeruild voor kroketten en frikandellen.

We bevonden ons in “Eastern Promise”, een “ouwe lullen” bar opgericht door twee Nederlanders. Het duurde niet lang totdat we in discussie waren met een Engelsman over internet. Van hem het advies gekregen om te stoppen met mijn weblog en eens per maand een brief te schrijven, net zoals in die goede oude tijd.

Een Bricklayer avond zonder “vaag barretje” is geen avond. We besloten daarom de avond voort te zetten in Block M, berucht om de vele vrouwen die een rijke man zoeken. Vragen heeft trouwens geen zin: van deze avond zijn geen foto’s beschikbaar. We hebben ons goed gedragen ;). Vanavond gaan Chris en ik overigens naar Vertigo, een discotheek die meer te vergelijken is met die in Nederland.

Indonesië bricklayers, club, expats, uitgaan

Nieuwe website

Ook in onze vrije tijd hebben Chris en ik niet stilgezeten. Naast het kijken van films zoals Madagascar 2 hebben we zelfs tijd nuttig besteed. Bij Chris heeft dat geresulteerd in het schrijven van zijn eigen weblog (nu nog alleen in het Duits). Er staan ook leuke plaatjes op. Zelf ben ik een dag bezig geweest met een wat grotere website. Vanwege het trage internet hier staat er nu nog geen versie online. Zodra de database volledig geïmplementeerd is zal deze online gezet worden. Voor wie niet kan wachten heb ik alvast een screenshot gemaakt van de html pagina ;).

Websites website

Eergisteren hebben we bij Dotus, het bedrijf waar ik werk, alsnog mijn verjaardag gevierd! Maandag was het de bedoeling dat ik zou trakteren. In Nederland zag 199 jaar geleden de eerste stroopwafel het daglicht (bron: Wikipedia). Typisch Nederlands eten en het leek me dan ook leuk om daarop te trakteren. Om het feest compleet te maken was het plan om een taart te kopen. Het vinden van een bakker bleek echter een niet te overwinnen obstakel.

Maandag stelde ibu Ari voor om een verjaardagstaart bij Dunkin’ Donuts te bestellen. Zo gezegd, zo gedaan. En zo was er op woensdag een grote taart, die we samen met de stroopwafels opgegeten hebben.

P.S. Binnenkort komen er wat foto’s online die niet met mijn camera zijn gemaakt. Ook zal ik bij mijn vorige verhaal wat foto’s uploaden.

Indonesië feest, verjaardag

Het is nu vijf dagen geleden dat ik op het vliegveld van Jakarta landde. In die vijf dagen is ontzettend veel gebeurd. Samen met Chris heb ik (een klein gedeelte) van Jakarta ontdekt. Wat mij het meest opvalt is de gastvrijheid. Gisteren hebben Chris en ik zelfs een originele Indonesische bruiloft meegemaakt! De hoogtepunten hier op een rijtje:

Woensdag 28-01: Aankomst

Semanggi plaza

Vandaag ben ik aangekomen op het vliegveld. Belaagd door slechts vijf horlogeverkopers ontmoet ik Chris en Remko met zijn vrouw. “Slechts”, want Chris is zeker 20 keer aangesproken. Als we naar de uitgang van het vliegveld lopen komt de auto van Remko aanrijden. Een privéchauffeur is hier heel normaal. Het verschaft werk aan de grote meerderheid van niet opgeleide mensen. Het wordt zelfs als arrogant beschouwd als je zelf wilt rijden. Als de auto stopt ontdekken we het tweede cultuurverschil. Chris doet de achterklep open en ik gooi mijn koffer in de auto. De chauffeur kijkt ongemakkelijk en Remko begint te lachen. Het was voor hem de eerste keer dat hij een ‘westerling’ zijn spullen zelf in de auto zag gooien.

In de auto wordt de vrouw van Remko opgebeld. Haar zoontje is ziek. Zonder haar komen we even later aan in Gran Indonesia: een gigantische ‘shopping mall’ van negen verdiepingen. Compleet in marmer, compleet met bioscoop en een verdieping waarin alle werelddelen nagebouwd zijn. We lopen door de straten van New York, Parijs en Hong Kong. Even later eten we in een gigantische ‘food court’. Daarin zitten allemaal kleine winkeltjes waar je eten kan kopen.

Rond twaalf uur ’s nachts komen we aan bij onze ‘koswoningen’ (hierover later meer). We hebben onze les geleerd en wachten keurig tot de chauffeur onze koffer heeft gepakt. In Nederland was het op dat moment zes uur ’s avonds, dus echt goed slapen ging niet.

Donderdag 29-1: De Nieuwe Wereld

Zes angkot's!

Onze eerste ervaring met de angkots! Angkots zijn het tegenovergestelde van het busvervoer in Nederland. De wagentjes zijn overal. Je hoeft dan ook niet te wachten. Sterker nog: als je op de straat afloopt wachten er drie op je! Als je wilt stoppen hoef je niet te wachten op de volgende halte maar zeg je “kiri, mas!” (oftewel “links,meneer!”). Vijf minuten van mijn huisje is een gigantisch winkelcentrum. Supermarkten, kleding- en computerzaken, maar ook belangrijke winkels als de KFC (Kentucky Fried Chicken), de McDonalds en Dunkin’ Donuts zijn er te vinden.

Met een becak (fietstaxi) zijn Chris en ik naar Dotus gegaan. Het zoontje van Remko (Dennis) was in het ziekenhuis opgenomen. Ibu Ari van Dotus stelde voor om met zijn allen hem te bezoeken. En zo bevonden we ons een uur later in het ziekenhuis van Pondok Gede. Dankzij de sterke antibiotica voelde Dennis zich goed. Hij had dan ook meer oog voor het Star Wars computerspelletje dan voor het bezoek. Vervolgens zijn we met zijn allen naar Solaria gegaan, een mooi restaurant. Natuurlijk Nasi Goreng besteld. Onder veel belangstelling een klein stukje chili gegeten. Eettip: doe dat niet ;).

Vrijdag 30-01: Menukaarten

Op vrijdag zijn Chris en ik naar Dotus gegaan voor de officiële kennismaking (zowel met de mensen als met het internet). Daarna zijn we naar de bioscoop gegaan samen met drie van de vrouwen van Dotus. Het leukst was echter de markt die we daarna bezochten. Als we gaan zitten om wat te drinken wordt er plotseling een gigantische stapel menukaarten op onze tafel gegooid. Een paar seconden later staan er minstens twintig mensen om ons heen, menukaart in de hand. Terwijl we een drankje proberen uit te zoeken blijft de stapel menukaarten groeien. Het drinken was lekker, net als de Indonesische poffertjes. Pas om 2 uur ’s nachts liggen we in bed.

Zaterdag 31-01: Bruiloft!

Vandaag zijn we door ibu Ari uitgenodigd om naar een bruiloft te gaan! Bij een gemiddelde bruiloft worden zo’n 500 mensen uitgenodigd (niet alleen vrienden en familie maar ook bijvoorbeeld de collega’s van het werk van de opa van de bruid). Uiteindelijk komen er zo’n 1200 mensen. De zaal is even groot als een voetbalveld. In plaats van gras ligt er marmer, de stadionverlichting is vervangen door kroonluchters van zo’n tien bij tien meter. Op een groot scherm wordt live een compilatie van de plechtigheid gemaakt. Overal is eten te vinden. Ijssculpturen geven aan waar ijs is. Een band speelt klassiekers zoals “Fly me to the Moon”. Het was een zeer bijzondere ervaring. Op de terugweg karmayang geprobeerd (een soort dubbele pannenkoek met kaas e.d. er tussen. Erg lekker.

Zondag 01-02: Winkelen in Jakarta

Senayan: mallicious!

Jarig! Mijn verjaardag heb ik in Nederland al gevierd. Naast veel felicitaties was deze dag niet veel anders dan andere. Met de taxi (Blue Bird) naar Samayang Plaza in het centrum van Jakarta gegaan. Een rit van rond de 30 kilometer. Omgerekend minder dan vijf euro moeten betalen! Het winkelcentrum is super luxe. Winkels van Hugo Boss, Dior en Louis Vuitton sieren de ingang. Speciaal voor computers is een apart gebouw aanwezig.

Hopelijk heb je een indruk gekregen van Jakarta. Ik zal in andere blogitems dieper ingaan op verschillende elementen van de stad en van de stage. Selamat jalan!

Indonesië eerste week, Senayan plaza