Vandaag is het al weer de derde dag in Indonesië. Vanwege wat problemen met de sattellietmodem is dit ook de eerste dag dat ik internet heb. Ik zit nu in het kantoor van Dotus-Indonesia, het bedrijf waar ik voor ga werken. In de laatste paar dagen is er veel gebeurd. Vandaag ga ik samen met de werknemers van Dotus-Indonesia naar de bioscoop. Ik zal in het weekend wat schrijven voor het blog. Nu komen er wat foto’s (nog niet van Indonesië, die staan nog niet op mijn computer).

Indonesië dotus, Indonesië, internet

The secret of creativity is knowing how to hide your sources.” Met die oneliner maakte Einstein duidelijk dat ideeën altijd ergens vandaan komen. Zo ook de ‘creativiteit’ om een weblog te beginnen. Mijn voorganger Robin heeft namelijk ook een weblog bijgehouden. Ook het idee om op stage te gaan in Indonesië was niet van mij. Studiegenoot Rik, die zelf naar Zuid Afrika gaat, zag een oproep van Robin in de studentennieuwsbrief. Dankzij hen zal ik de komende maanden in Indonesië te vinden zijn. Daarom ook credits naar beide heren en bij deze: een eervolle vermelding in mijn weblog!

Ook aan het afscheid nemen komt een eind. Afscheid van mijn familie, mijn vrienden, Nederland en zijn cultuur, het orkest en de wielrenclub. Afgelopen dinsdag heb ik nog een keer voor spek en bonen meegedaan aan een repetitie met het orkest en donderdag ben ik nog naar de bioscoop gegaan. Het is tijd geworden om nu echt te beginnen. Ik bedank iedereen voor de belangstelling en ik vind het erg leuk dat zoveel mensen in dit stadium al mijn blog volgen!

P.S. De mensen die dit bericht op hyves lezen: ik houd mijn blog bij op arjan.univertal.com. Daar worden ook de meeste reacties toegevoegd. Als je mijn naam googled kom je overigens ook op mijn weblog terecht!

Indonesië introductie

visum

Even een korte update. Gisteren heb ik namelijk het visum opgehaald! Mijn dag begon vroeg, 5:45h om precies te zijn. Mijn plan was om zo vroeg mogelijk in Den Haag te zijn, zodat ik de rest van de tijd met mijn projectgroep aan het huidige schoolproject kon werken. Dankzij een klein schoonheidsfoutje kwam ik een half uur later dan verwacht aan in Den Haag. Zou het formulier goed ingevuld zijn? Vol goede moed stapte ik de ambassade in en ja hoor, mijn paspoort lag op me te wachten! Binnen 10 minuten stond ik weer buiten. De bus naar Den Haag Centraal wilde niet bij de bushalte stoppen (terwijl ik mijn hand uitstak), maar dat mocht de pret niet meer drukken. De vliegtickets, het visum en,  niet geheel onbelangrijk, de stageopdracht zijn nu allemaal in orde.

Voor de trouwe lezers die benieuwd zijn of mijn stage- en reisgenoot Chris zijn visum al heeft: als het goed is heeft hij deze binnen enkele dagen. De Indonesische ambassade in Duitsland heeft namelijk geen retourticket nodig om een visum aan te vragen!

Indonesië ambassade, visum

Arjan in sneeuw

Selamat siang!

Met nog twee weken te gaan ligt er vol op sneeuw in Nederland. Een groter contrast met Indonesië is bijna niet mogelijk. Eenmaal in Indonesië zal de winter worden ingeruild voor het regenseizoen. Terwijl in Nederland het kwik 10 graden onder nul zit is het in Indonesië bijna 30 graden.

Niet alleen het weer zal anders zijn. Het plattelandsleven zal ingeruild worden voor die van de grote stad. Het Nederlands wordt vervangen door het Bahasa oftewel het Indonesisch. Bahasa betekend dan ook “taal”. Een taal die ik nog niet onder de knie heb. Het grootste verschil is nog wel de cultuur. 86% van de Indonesiërs noemt zichzelf moslim. Indonesië is dan ook het land met de grootste moslimpopulatie ter wereld (bron: wikipedia). Het is een vrij en democratisch land. Er zijn veel tradities en het eten is heel anders. Meer hierover wanneer ik eenmaal in Indonesië ben.

In mijn volgende blog zal ik wat meer vertellen over de stage zelf.

Indonesië, Overig Indonesië, nederland, sneeuw

Welkom op mijn blog! Ik zal me even voorstellen: mijn naam is Arjan Kwakkel. Ik ben op het moment van schrijven 19 jaar oud. 27 Januari aanstaande ga ik op stage naar Indonesië! Deze weblog is bedoeld om familie, vrienden en kennissen op de hoogte te houden van dit avontuur. Gisteren begon dit avontuur al, bij het aanvragen van het visum. Samen met Chris (mijn reis- en studiegenoot) ben ik naar Den Haag gegaan voor het o zo belangrijke stempeltje in mijn paspoort.

Eenmaal bij de ambassade moeten we ons melden bij de balie. Hier werd op een natgeregend kladblok bijgehouden wie allemaal de ambassade binnenloopt en met wat voor doel. Schijnbaar was die administratie niet belangrijk want alleen ik hoefde hem in te vullen. Op internet was het mogelijk een formulier voor het visumaanvraag in te vullen. Omdat dit formulier heel onduidelijk is en we een aantal vragen hadden hadden we hem nog niet ingevuld. De vrouw achter de balie accepteerde echter alleen uitgeprinte formulieren en verwees ons naar een internet café “heel dichtbij”. Nou mooi niet! In de daarop volgende sightseeing tour hebben we zowat heel Den Haag gezien. Bijna tegen sluitingstijd (1 uur ’s middags) zijn we eindelijk weer terug op de ambassade.

Wat kan er nu nog fout gaan? Paspoort, pasfoto, formulier, goedkeuringsdocument uit Indonesië en niet te vergeten het ticket. Alles wat nodig is hadden we meegenomen. Omdat Chris echter niet weet wanneer hij terug wil reizen vanuit Indonesië (hij wil nog een tour door Azië maken) heeft hij geen retourtje. Chris is Duits. Volgens de Duitse ambassade hoef je voor een visum geen retourticket te hebben. Je voelt hem al aankomen… Daar dacht de vrouw achter de balie heel anders over. Tegenstribbelen had geen zin want ze bleef zichzelf maar herhalen. Nadat we na twee uur discussie opgeven (nee hoor, grapje ;)) gaan we weer richting de auto. Klein lichtpuntje: mijn documenten waren wel in orde en ik mag als het goed is mijn paspoort de 14e weer op komen halen.

Tot zover mijn eerste blog! Laat als je wil een berichtje achter!

Indonesië ambassade, visum