Vroeg in de ochtend zitten we op een speedboat die vanuit Bunaken het ruime sop kiest. Arjan houd alles links van de boot in de gaten, de Indonesiër Maxi zoekt voorop de boot en ik tuur aan de rechterkant de verte in. Vandaag gaan we dolfijnen zien, hopen we…

De twee motoren bulderen te hard om te overleggen. Na drie uur zetten we koers naar de snorkelplaats. “Sorry guys, no dolphins today” zegt Maxi, terwijl hij zijn overgaande mobieltje opneemt. “Di mana? Di mana” (Waar? Waar?) roept hij. Met motoren op volle kracht racen we naar de andere kant van het eiland. De broer van Maxi heeft dolfijnen gespot. Eenmaal bij zijn boot aangekomen zien we overal dolfijnen. Een aantal keer blijft een groepje dolfijnen voor onze boeg meezwemmen wat een super mooi gezicht is. Deel één van de trip is geslaagd!

Shirt uit, flippers en snorkelset aan en het water in. In een korte tijd waanden we ons in een andere wereld. Het koraal is mooi, kleurrijk en divers. Vissen zijn er in alle kleuren te vinden. Het koraal eindigt bij een gigantische afgrond. We hebben tot zo’n vijftien meter diep gedoken. Na enig zoeken hebben we Nemo, verstopt tussen het koraal, gespot! Even verderop waren ook zijn broertjes aanwezig. Mission accomplished!

Indonesië bunaken, koraal, nemo, snorkelen, sulawesi

Lion Air, gebanned door de EU en staat zelfs bij Indonesïers bekend om de vele ongelukken. Beetje gerustgesteld doordat we met een gloednieuwe 737-900ER gaan vliegen stappen we in voor een vier uur durende vlucht naar Sulawesi. De slogan “We make people die”, ik bedoel “fly” stelt ons gerust. Op de stewardessen is in ieder geval niet bezuinigd en de vlucht verloopt verder helemaal goed.

Een public boat brengt ons om half twaalf al richting Bunaken, het eiland waar we de komende vijf dagen vakantie houden. De koffer hooghoudend waden we het laatste stuk richting het strand. Eenmaal bij Lorenzo (resort met cottages) komt een oude vrouw naar ons. “No room! No Room!” Aan iemand die wel Engels kan leggen we uit dat we gereserveerd hadden. Veel verschil maakt het niet, alles zit vol. Gelukkig vonden we al snel een beter huisje die nog goedkoper was. Bunaken Beach Resort, onthoudt die naam ;).

Indonesië bunaken, lion air, manado, sulawesi

Met de belofte om de komende jaren niet aan te komen is twee weken geleden de maten opgenomen voor mijn (Emiel) pak. Vandaag is het klaar dus nieuwsgierig stappen we bij Pondok Gede de tailor in. Dat ook Indonesïers moeite hebben met mijn naam is goed te zien. Binnen in het pak staat mooi de naam Emil geborduurd. Een paar uur later halen we het aangepaste pak weer op.

Met het pak onder de arm vertrekken we richting plaza Semanggi, waar JakartaGlobe zich heeft gevestigd. Een kantoor vol met Macs, grote beeldschermen en een gigantische server, wie wil dat nou niet zien? Helaas waren bijna alle bij het project betrokken medewerkers niet aanwezig. Internet redacteur Ashlee was er wel en heeft een introductie in het tijdens de stage ontwikkelde systeem gegeven.

Samen met Chris en Angie hebben we nog Doner Kebab gegeten en nagepraat.

Indonesië jakartaGlobe, pak

Een reisboekingskantoor die tegelijkertijd dienst doet als datingskantoor: waar komt dat nog voor? Een kantoor waar een medewerker zichzelf voorstelt als David Beckham: dat vind je alleen in Indonesië. Ik heb zelden zoveel gelachen bij het boeken van een reis als deze keer. Emiel vond het wat minder: die verstond het niet. Nadat we de angkot weer waren ingestapt om naar huis te gaan kwam het eerste SMSje al. Aangezien de dames al onze gegevens hadden waren we ook in no-time toegevoegd op facebook.

Nu vraag je je natuurlijk af: waarom gaan we naar een boekingskantoor? Pak een pan en voeg de volgende ingrediënten toe:

• 2 liter niet werkend of traag internet.
• 5 gram niet werkende webpagina’s met wacko foutmeldingen.
• 0,5 liter niet geldige of niet geaccepteerde creditcard.
• 2 eetlepels geboekte vlucht die niet geboekt blijkt te zijn.

Bij het boekingskantoor waren de twee vluchten gelukkig snel geregeld.

Indonesië jakarta, vakantie, vlucht

Vandaag stranddag! Met z’n vijven zijn we naar het strand van Anyer gereden. Arjan heeft zich uitgeleefd op de jetski, Chris en ik hebben er rondgescheurd op een quad en de hele groep is met volle snelheid van de bananenboot gevlogen. De golven werden door de voltallige jury met een 8 beoordeeld voor de categorie zwemmen, dus dat heeft ons de dag goed bezig gehouden. Hoewel nog niet zo mooi als Bali, heeft het alles wat je van een mooi strand kunt verwachten. Inclusief de palmbomen :).

Na het zwemmen hebben we de vuurtoren van binnen gezien, na veertien verdiepingen hadden we ook een mooi uitzicht van het strand en omgeving.

Indonesië anyer, bananenboot, jetski, quad, strand, vakantie

Uitslapen zat er vandaag niet in: kwart over vier ging de wekker af. Vanuit Jakarta zijn we naar Bandung gereden. Er stond veel op het programma. Nomer satu (1): paintballen! Altijd al willen doen maar nog nooit gedaan, een soort try before you die basic edition ;). De teamindeling was al snel gemaakt, de drie bule’s versus de vier Indonesiërs. Bij ronde één werden we van ver beschoten in de nagemaakte jungle. Al dekking zoekend schoten we terug totdat we van achter geraakt werden. Bij ronde twee hadden we een betere tactiek. Geen van ons werd geraakt, tegenover een hit bij team Indonesia. De ronde was over toen de balletjes op waren bij ons.

Daarna offroad go-karten. Met een slakkengangetje kropen twee karts het parcours over. Terwijl ze door het personeel geholpen werden om over een heuveltje te komen besloten wij alsnog kaartjes te kopen. Echt spectaculair zag het er niet uit. Nu was het onze beurt. Gordels maar niet vast aangetrokken, grote fout want de kart bleek veel harder te kunnen. Al stuiterend schoten we het parcours over met veel diepe kuilen en stenen. De zes rondes waren zo voorbij. Na afloop zijn we naar Bandung gereden, hebben we pizza’s gegeten, wat nagepraat in een café en zijn we terug gereden naar Jakarta.

Indonesië bandung, karten, paintball

Twee jongens in een winkel waar ze alleen stof verkopen, zie je het al voor je? De vrouwen in de winkel in ieder geval niet. We waren er om goede stof uit te zoeken voor het pak dat Emiel wilde laten maken. Niet alleen de vrouwen maar ook het voltallige personeel staarde ons aan. Tik, tak, tik, tak. Na enige tijd werden we dan toch echt te woord gestaan. Met drie en een half meter stof onder de armen vertrokken we richting de Happy International Tailor. Hier hebben ze met een meetlint Emiel gereconstrueerd. Het resultaat gaan we een weekje later ophalen.

Om het dagje compleet te maken hebben we nog het stagebedrijf Dotus opgezocht.

Indonesië dotus, happy international tailor, pak

Zoals bij een echte vakantie hoort hebben wij vandaag helemaal niks gedaan!

Indonesië nasi uduk, vakantie

De volgende dag hebben we Pondok Gede verder verkend. Onderin de plaza zijn veel traditionele kleine stalletjes te vinden, met veel handgemaakte / nagemaakte spullen. Erboven is de Matahari, een Westerse kledingwinkel die voor ons gemaakt zou kunnen zijn. We hebben er gelijk wat leuke kleding gekocht. Aangezien we een stuk groter zijn dan de gemiddelde Indonesiër hebben we zelfs een extra large vest gekocht.

Een bezoek aan de iets minder traditionele Dunkin’ Donuts vulde de maag voldoende om met de angkot Plaza Taman Mini te bezoeken.

Als blanke door Indonesië lopen levert al veel bekijks op, wat verdubbelt als je er als tweeling rondloopt. In de angkot je voorstellen als dua bule gila (twee gekke blanken) maakt dat compleet.

Na tijdje rondgelopen te hebben in Taman Mini zijn we weer doorgegaan naar de volgende stop, Ratu Plaza. Daar zijn heel veel computerwinkels (en meerdere Apple shops ) te vinden. Toen om 7 uur de winkels al gingen sluiten zijn we naar het imposante indrukwekkende, grote, hoge en luxe Plaza Senayan City gelopen. Wie helemaal weg is van Spongebob zit daar goed, ter ere van zijn verjaardag is de onderste verdieping volledig Spongebob style. In de Plaza zit een luxe bioscoop ingebouwd. Om de dag leuk af te sluiten hebben we de film 17 again bekeken.

Indonesië angkot, Pondok Gede, Ratu Plaza, Senayan plaza, Taman Mini, vakantie

Om jullie trouwe lezers vaker van nieuws te kunnen voorzien heeft Arjan besloten een extra redacteur in te laten vliegen. De laatste drie weken van de vakantie heb ik (Emiel) de eer om mee te lopen om zo goed verslag te kunnen doen.

Na een vlekkeloze en prachtige vlucht bleef de jetlag afwezig wat ons de tijd gaf voor een introtour door Jakarta. In plaza Gran Indonesia ontmoette ik Chris en Julia en heb ik geheel in stijl een double cheese hotdog gegeten. Op het dak van de plaza werd me de skyline van het al donkere Jakarta getoond. Te zien aan het aantal mooie torens is het noorden beter ontwikkeld.
Een dag voor vertrek dacht ik origineel te zijn door het haar weer lekker kort te laten knippen. Zoals dat gaat bij tweelingen dacht Arjan hetzelfde en zien we er weer hetzelfde uit.

Indonesië gran indonesia, jakarta, vakantie